|
Omgeving
Enkele jaren geleden werd de Hof van Twente onderscheiden als best bewaard gebleven cultuur-historisch gebied van Nederland. Het typische Twentse landschap ontstond door de eeuwenlange kleinschalige bewerking. Het kenmerkt zich door een afwisseling van bospartijen en kleine weilanden die van elkaar worden gescheiden door houtwallen en beken.
Dat het landschap zo een boeiende afwisseling vormt van landerijen, bossen en bebouwing, is ook zeker te danken aan de landgoederen.
Deze vormen de historische achtergrond van een al eeuwen rustiek samenleven van de inwoners van het gebied.
|
|
De "bergen" rondom Markelo zijn al heel oud.
Geologen zijn tot de conclusie gekomen dat de
Markelose bodem tot de meest interessantste
van ons land behoort.
Leem, zand en klei liggen er in afwisselende
en golvende lagen van verschillende dikte
samenstelling en hebben al heel wat interessante
vondsten opgeleverd.
De hoogste "berg" is de Herikerberg,
ruim 48m. boven A.P.
De Markeloseberg en de Friezenberg zijn beide ongeveer 40m. hoog. "Slechts" veertig meter hoog maar die toch voor een fraai uitzicht over de omgeving zorgen.
De heuvels ontstonden in de IJstijd en met het ijs werden ook talloze zwerfkeien naar ons land gebracht. Ze staan rond Markelo nu meestal als versiering rond de boerderijen en onderzoek heeft uitgewezen, dat ze uit het noorden van Zweden en Finland afkomstig zijn.
Vroeger dacht men, dat deze stenen in de grond groeiden en weer anderen beweerden, dat ze daar door de duivel waren neergelegd. Toen ontstonden ook de mysterieuze verhalen over de witte wieven, die rond deze forse stenen zweefden.
De gemeente is erg uitgestrekt en heeft primair een agrarisch karakter. Het is opgedeeld in een 8 tal buurtschappen, te weten Achterhoek, Dijkerhoek, Elsen, Elsenerbroek, Herike, Markelosebroek, Pothoek en Stokkum.
De (voormalige) gemeente Markelo is van oudsher een agrarisch dorp. Door de prachtige omgeving is de laatste jaren het toerisme ook sterk in opkomst. U zult versteld staan van wat het gastvrije Twentse land te bieden heeft: een ongeëvenaarde combinatie van prachtig ongeschonden natuurschoon met een groot cultuur historisch belang.
Als u in Markelo woont woont u in een natuurvolle omgeving waar u goed kunt recreëren en werken. Door de ligging aan de A1 Is Markelo vanuit het hele land goed te bereiken.
|
|
Ouderen niets meer waard?
Hoezo?
Wij zijn een goudmijn!!!!
We hebben ZILVER in onze haren
En GOUD in onze tanden
GAS in onze darmen
En STENEN in onze nieren
LOOD in onze schoenen
En KALK aan onze nagels
STAAL in onze heupen
En soms PLASTIEK in onze knieen
Vol met dure medicijnen
Lijken wij wel Goudmijnen
Een land met zoveel mineralen
Zal het jaar 3000 wel halen.
Daarom gaan we fier door het leven
Nemen kritiek op als een spons
Want door bovenstaande rijkdom
DRIJFT DE ECONOMIE OP ONS.
|
|
|
|
|
|
|
|
Overijssel is bij toeristen vooral in trek om de rustieke sfeer en prachtige natuur. Schilderachtige boerderijen, gezellige dorpen en historische stadjes vormen de breekpunten in een schijnbaar onbegrensd gebied van bossen, heide, riviervalleien en veenstreken met plassen en meren.
De grote variatie aan landschap maakt de provincie tot een ideale bestemming voor vakantie in Nederland.
Wie de tijd heeft om Overijssel te verkennen, kan zich het best voorbewegen per fiets of benenwagen.
Dwalend over de honderden kilometers wandel- en fietspaden komt de fraaie strek immers pas goed tot zijn recht. Voor een vaste vakantiestek kan gekozen worden uit drie op zichzelf staande delen van de provincie: Twenthe, Salland en West Overijssel.
Om met het laatste te beginnen, hier komen vooral de liefhebbers van watersport aan hun trekken. Het uitgestrekte en ongerepte merengebied in deze streek biedt een keur aan mogelijkheden voor onder meer zeilers surfers en ook sportvissers. Het krioelt er van de jachthavens, waar boten in alle soorten en maten te huur zijn. Behalve water biedt de streek ook vooral stedenschoon. Plaatsen als Vollenhove, Wanneperveen en Staphorst ademen hun historische gebouwen en boerderijen en ouderwetse landelijke sfeer. De grootste toeristisch trekpleister in West-Overijssel is ongetwijfeld Giethoorn, ook wel het Venetië van het Noorden genoemd. Dit dorp is uniek vanwege de talrijke kanalen, overspannen door evenzoveel bruggetjes. Alle verkeer geschiedt er per punter, te voet of op de fiets. Een bezoek aan Giethoorn maakt een rondvaart door de plaats bijna onvermijdelijk.
Wie vanuit Kampen, ooit door keizer Maximiliaan bedeeld met de titel "Keizerlijke Vrije Rijksstaat", de IJssel stroomopwaarts volgt, komt vanzelf in de provinciehoofdstad Zwolle. Zwolle, dat al in 1230 stadsrechten verwierf, heeft nog een oude binnenstad met fraaie bouwwerken en gevels. Toch heeft er de tijd niet stilgestaan. Zwolle is het economisch en cultureel centrum van West-Overijssel en Salland. Nog verder naar het zuiden ligt IJsselstad Deventer. Als oude handelsstad is de koekstad al eeuwen een belangrijk verkeersknooppunt, nu gelegen aan de kruising IJssel-E8. Het handelsverleden is nog te zien aan de vele rijke koopmanswoningen in het oude centrum. Dwalend door de smalle steegjes in het grotendeels gerestaureerde Bergskwartier waant de bezoeker zich in de middeleeuwen, wat overigens niet betekend dat Deventer niet met zijn tijd is meegegaan. De stad heeft en uitgebreid winkelaanbod en kent een gezellig uitgaansleven.
Rondom Deventer, in de groene riviervallei, strekt zich Salland uit. Bossen, natuurreservaten, uitgestrekte weiden en rustieke dorpjes maken van deze streek een uitstekend wandel en fietsgebied. Meer naar het oosten, richting Twenthe, kunnen toeristen haast niet om de Holtenberg. De bosrijke berg is genoemd naar het plaatsje Holten, aan de zuidelijke uiteinde van de Overijsselse Heuvelrug.
In de oosthoek van de provincie ligt Twenthe, vooral bekend om zij textielindustrie in de 19e eeuw. De steden die hierdoor in bloei kwamen, zoals Almelo, Hengelo en Enschede, hebben de toerist op eerste gezicht weinig te bieden. Daar staat tegenover dat de streek is bezaaid met pittoreske dorpjes, waaronder Delden, Rijssen en Diepenheim. Het meest dankt Twenthe zijn aantrekkingskracht echter aan het prachtige natuurschoon.
|
|
Ten westen van het dorp ligt de Markelose Berg
of Markelerberg (zie ook ijstijd), op de top waarvan
zich het Provinciaal Verzetsmonument Overijssel
1940-1945 bevindt.
Op de Markelose Berg heeft een kapel met daarin
een wonderdadig Mariabeeld gestaan.
Later maakte diezelfde protestantse overheid de
bedevaarten onmogelijk door de devotiekapellen
dicht te metselen of af te breken.
Ongeveer vijf kilometer ten westen van het dorp
staat een 156 meter hoge televisietoren.
Een miniatuurversie van deze toren staat in
Madurodam in Den Haag.
Bij Markelo horen onder meer de buurtschappen
Elsen, Elsenerbroek, Herike, Stoevelaarshoek,
Stokkum, Markelose broek, Kerspel-Goor, Pothoek
en Achterhoek.
Tot de gemeentelijke herindeling van 1973
behoorde ook een klein deel van de buurtschap
Zeldam tot de gemeente Markelo, die toentertijd
geheel de gemeente Goor omringde.
|
|
| Beeldbank Markelo |  |
|
Introduktie
De afbeeldingen in de Beeldbank worden u getoond op 50% van de werkelijke kwaliteit. Hebt u op basis van de beknopte omschrijving en de getoonde afbeelding behoefte aan een kwalitatief hoogwaardiger afdruk van de foto of van het originele krantenbericht dan kunt u deze bestellen volgens een hierna te beschrijven procedure.
Klik hieronder op Beeldbank En dan kom je op de site :
 Beeldbank
|
|
Het wapen is opgebouwd uit een aantal elementen die de geschiedenis en ligging van de plaats moeten weergeven. De gemeente zou omgeven zijn door vijf heuvels of bergen. Op die heuvels werd vroeger door de Saksen recht gesproken, later werden er bisschoppen gehuldigd.
De herinnering aan de huldiging van de bisschoppen wordt tevens gesymboliseerd door de mijter. De bisschoppen van Utrecht werden als heerser van het Oversticht (Overijssel) ingehuldigd op de Markeloseberg. Tevens was Markelo een bedevaartsoord, vanwege een Mariabeeld, dat wonderen verrichtte.
|
|
Het is ook nooit goed.
is er een op je verliefd, sleur je die mee naar een
restaurant, is iedereen in paniek.
|
|
|
|
(Nedersaksisch/Twents: Maarkel) is een dorp in Twente, Overijssel en behoort tot de Gemeente Hof van Twente. Tot 1 januari 2001 vormde het een zelfstandige gemeente
Markelo is een Twentse gemeente, gelegen op de grens
met Salland en de Gelderse Achterhoek. Hoe de naam
Markelo is ontstaan is niet precies bekend. Op oude
kaarten komt de naam voor als Marclo. Nu is loo een
open plek in het bos, zodat hierover geen verschil van
mening kan bestaan. Naar verondersteld wordt heeft
op de berg'De Hulpe een Mariabeeld gestaan en er
schijnen mirakelen te zijn gebeurd, waardoor Markelo
in vroegere tijd een bedevaartplaats was. Of de naam
dus is afgeleid van mirakel is nog een open vraag.
Gezien zijn ligging, hoog en omgeven door moerassen,
is Markelo èèn der oudst bewoonde gebieden van het
vroeger als Pagus Thuenti bekende Twente.Er weden
vondsten gedaan die wijzen op deze vroege bewoning.
In de vijfde eeuw verdeelden de Saksen het Twentse
landschappen in kringen of marken.
Trots voert Markelo in zijn wapen nog de bisschopsmijter
als herinnering aan de dagen van weleer, toen de bisschop van Utrecht op de Markeloseberg werd ingehuldigd als de heer van het Oversticht, zoals
Overijssel toen bekend stond.Oudere Markeloers zullen zich herinneren dat aan de oostzijde van de Markeloseberg een onooglijk zandweggetje wordt aandgeduid als Bisschopsweg.
Ook waren er veel verhalen over de Witte Wieven die in de streek voorkwamen.
In de vijfde eeuw verdeelden de Saksers het Twentse
landschap in bepaalde kringen of marken, waarbij aan
iedere vrije Sakser een hoeve en een stuk bouwland
als privaat bezit werd toegewezen.
Indertijd bestond Markelo uit vier marken, te weten
Markelo, Elsen, Herike en Stokkum.
De lange winteravonden in het zgn. ,,Losse hoes", waarin
mens en vee tezamen woonden, werden doorgebracht met het vervaardigen van voorwerpen, die gebruikt werden.
|
|
Dorpsgezicht van Markelose berg
't Rondeel met holle weg
De Belverdere
Hotel Lichtendahl
|
|
Als deze kaars wordt verplaatst
van de ene naar de andere site
dan zal de vlam van spirituele liefde en genezing doorgaan met
de weg te verlichten voor diegene die zoeken naar hun ware ik.
Breng dit licht naar je eigen homepage
zodat hij de weg naar liefde en genezing zal verlichten.
Let op hoe hij van de ene naar de andere site reist
en zo onze wereld met hoop zal vullen........
|
|
De Koperen Smorre was tot in de dertiger jaren de traditionele koffiepot op het Twentse en Achterhoekse platteland. Iedere dorpssmit maakte smorren voor de lokale markt.
Aan de buitenkant van glanzend koper, van binnen vertind, om smaakafgifte tegen te gaan.
Gebruiksaanwijzing, koffiezetten met de smorre:
In de smorre wordt de zogenaamde keteltjeskoffie gezet. Koffie wordt in de smorre gedaan, kokend water toegevoegd en op het vuur geplaatst. U verhit het mengsel tot het opkookt en haalt het weer van het vuur. Dit opkoken herhaalt u drie keer.
Wilt u echte smorrekoffie drinken, neem dan i.p.v. koffiemelk een scheut volle melk en gebruik als zoetstof bruine kandij.
Loat 't oe good smaak'n!!
|
|
Grote runderhoorns werden gebruikt als boerhoorns (Groningen, Drenthe), schepershoorns (heel Oost-Nederland), bulhoorns - (Noord-Holland), scheepshoorns (Zuiderzee-gebied), bakkershoorns (heel Nederland) en Ossehoorns (Midwinterblazen, o.a. Markelo). Hier zien we enkele heren te Markelo het Ossehoorn-blazen demonstreren.
In Markelo, een plaatsje dat gesteld is op zijn prachtige historie en oude tradities, klinkt sinds 1988 weer het klagelijke geluid van de ossenhoorn. Het blazen op de ossenhoorn is een zeer oude traditie die, na honderd jaar te zijn verdwenen, weer herleeft. (zie boek
"Twenter laand, en leu, en leven" ) dat het hier gaat om een hoorn van een groot uitheems of uitgestorven rund.
GESCHIEDENIS VAN DE HOORN
De ossenhoorn kan worden beschouwd als de voorloper van de midwinterhoorn in zijn huidige vorm, die in grote delen van Twente, de Achterhoek en het aangrenzende deel van Duitsland in de adventstijd wordt geblazen. Uit opgravingen in Friesland is gebleken dat het gebruik van runderhoorns als blaasinstrument al stamt uit het begin van onze jaartelling. De oudste gegevens over de houten midwinterhoorn, in de vorm zoals we die nu nog kennen is nog maar een paar eeuwen oud. (tijdschrift voor Volkscultuur nr.3, 1990)
De ossenhoorn is van oorsprong in geheel West-Twente geblazen, maar deze traditie is in het begin van de negentiende eeuw op de meeste plaatsen verdwenen, m.u.v. Markelo, Ambt Almelo, en Oele. Op deze drie plaatsen is de ossenhoorn nog geblazen tot eind negentiende eeuw. Een variant vinden we in het Drentse dorp Zweelo. Hier wordt ook op een runderhoorn geblazen die hier "boerhoorn" wordt genoemd.
In Markelo zijn nog twee, meer dan twee eeuwen oude hoorns aanwezig. Deze hoorns zijn bewaard gebleven op het erve Görkink. De grootste van deze twee hoorns heeft een lengte van maar liefst 66 cm. Volgens traditie werd er in Markelo alleen geblazen op "Mirreweentersoavond in' tweedonker" (Kerstavond in de avondschemering). Dit gebeurde eind negentiende eeuw nog bij het erve Görkink, dat vroeger een herberg was midden in het dorp. Deze "roop" werd beantwoord in de Wieminkhook, en bij het erve Meengs in Beusbergen. De volgende ochtend (eerste kerstdag) werd er nogmaals geblazen als aankondiging van het begin van de kerkdienst.
De klagelijke toon die de ossenhoorn voortbrengt, is over de kale hardbevroren essen over kilometers afstand te horen. Dit moest ook wel want het geluid moest de afstand van het ene erf tot het ander overbruggen.
De betekenis van het blazen was het verdrijven van de boze geesten en het laten terugkeren van het licht. Immers de kortste dag was geweest en de dagen begonnen weer te lengen. In latere tijd is het gebruik gekoppeld aan het christelijke geloof.
|
|
De oeros, ook wel oerrund genoemd. Zijn hoorns dienden de prehistorische mens als blaashoorns.
De horens van een dier zijn omgeven door hoorn, een bijzondere vorm van huid, en bestaan uit het zogenaamde hoornstof. Hoornstof, keratine, is een eiwit dat overal voorkomt in de buitenste huidlaag (hoornlaag) van gewervelde dieren en de mens, in horens, veren, klauwen, hoeven, haren en nagels. Het is deze hoornstof, die in een harde laag om een benen hoornpit zit, met er tussen een laagje vet, en zo deel uitmaakt van de beide uitsteeksels op de linker en de rechterzijde van de schedels van runderachtigen en andere diersoorten. Alle van oorsprong in Nederland voorkomende runderrassen waren hoorn dragend. Sommige buitenlandse rassen, waarvan inmiddels ook exemplaren in Nederland rondlopen, waren hoornloos.
|
|
DE ossenhoorn gebruikt werd tijdens de Germaanse
joelfeesten, de feesten die zich gedurende
dertien dagen en dertien nachten afspeelden rond de
zonnewende en welke later zijn gekoppeld aan het
christelijke kerstfeest.
Het woord 'joelfeesten' slaat op joelen, het maken van
lawaai. Volgens het Germaanse geloof rijdt tijdens
de Joel de zogenaamde Wilde Jacht door de nachtelijke hemel. Dit is een luidruchtig razende stoet van overledenen, ook wel het dodenleger genoemd.
Deze stond van oorsprong onder leiding van Odin of Wodan, de woedende God van onder meer de dood en de stormen. Hij berijdt een achtbenige schimmel met de naam Sleipnir door de hemel en heeft hierbij een speer in de hand. Die heeft hij volgens de Germaanse mythologie nodig bij zijn jacht op de wolf Fenrir, die de zon verslindt waardoor het altijd donker zal zijn.
Het doel van de Wilde Jacht is om de Fenrir te verjagen en zo het licht terug te krijgen. En om Wodan bij zijn belangrijke taak te helpen deed men wat men kon om de Wilde Jacht zo groot mogelijk te doen lijken: men imiteerde de geluiden die met deze jacht gepaard gingen, onder andere door op ossenhoorns te blazen -- het zogenaamde 'stormen en hoornblazen'.
In Twente en de Achterhoek herinnert onder andere 'Derk met 'n beer' nog aan de wilde jacht. Hier is Odin verworden tot een zekere Derk die, gezeten op een wild zwijn, door de lucht vliegt en alles meeneemt wat rond de huizen slingert.
|
|
dorpsgezicht Markelo anno 1900
|
|
Het dorp Markelo staat bekend als het dorp met de 5 heuvels. Eén van deze heuvels is “De Hulpe”, in vroeger tijden een belangrijke bedevaartplaats. Het hoogste punt van deze heuvel is 40 mtr., in de buurt van dit hoogste punt is de cache verborgen. De totale wandelafstand door dit prachtige stukje natuur is 2,6 km.
Markelo is schitterend gelegen tussen de hellingen van enkele stuwwallen. Op de Dingspelerberg, een van de 5 Markelose heuvels, is een gerenoveerde "dingplaats" te zien, een plek waar in de middeleeuwen recht gesproken werd.
De dingplaats; hier werd vroeger door de Saksen recht gesproken. Op de Dingspelerberg is de dingplaats in ere hersteld, zij het dat er nu geen rechtsspraak plaatsvindt maar huwelijken worden gesloten (eigenlijk weinig veranderd dus).
Bezoek zeker ook de kasteeltuinen van Weldam. Geïnteresseerd in het traditionele Twentse leven? Ga dan naar Eungs Schöppe. Naast klederdrachten worden hier onder andere merklappen, knipmutsen en tinnen gebruiksvoorwerpen geëxposeerd.
|
|
Twente was ooit beroemd om haar vele en mooie en grote rietkapbergen en kleinere "haverbargen". Die tijd is voorbij. Met uitzondering van de Hof van Twente en dan vooral rond en in Markelo. Stichting Het Maarkels Landschap is hier al enige jaren actief om de karakteristieke streekgebonden landschapstijl inclusief bebouwing te behouden.
Omdat hooibergen vrij simpel zijn en omdat ze zo ongelofelijk veel voorkomen,
zijn hiervan vele (streekeigen) varianten ontstaan.
In principe is de hooiberg een houten constructie zonder echt fundament.
De hooiberg is in wezen niets anders dan een aantal palen, de roeden, die een dak hoog houden.
Dit dak is al of niet verstelbaar in hoogte.
Iedereen met een hamer, een zaag, twee rechterhanden en wat verbeeldingskracht,
is in staat de berg aan te passen, aan de eigen behoefte.
|
|
De gemeente Markelo had voor 31 augustus 1932, ter gelegenheid van de verjaardag van H.M. Koningin Wilhelmina, een uitnodiging gekregen om op Paleis Het Loo in Apeldoorn een optreden te verzorgen voor deze speciale gelegenheid.
Met paard en wagen toog een groep Markeloërs naar Apeldoorn om in de tuin van het Paleis een boerenbruiloft anno 1830op te voeren. Deze opvoering oogstte veel succes. Naar aanleiding van dit succes besloot de gemeente Markelo in 1934 in georganiseerde vorm dansoptredens te verzorgen waarmee de ‘Folkloristische Vereniging Markelo’ een feit was. In eind jaren vijftig bestond er binnen de ‘Folkloristische Vereniging’ de behoefte om de boerenbruiloft nogmaals op te voeren in Markelo.
|
|
Het leidde al tot het bewaren van een aantal specifieke Twentse en nog specifieker Maarkelse kleine bergen met de fraaie tasvloeren op een onderbouw van dikke eiken onderlanen en roeden. Het waren verplaatsbare hooibergen. Opvallend in Markelo zijn ook de vele nieuwe steltenbergen, niet allemaal even historisch verantwoord helaas. De stichting kwam te laat om deze wildgroei te begeleiden. De bergbouwers van nu zijn door de Stichting inmiddels geïndoctrineerd met de beginselen van het verantwoord streekgebonden bouwen. Alle bekende bergen met rietkap zijn opgenomen op deze pagina met uitzondering van de vele parapluies en enkele standaardvierroeders zoals die overal worden neergezet.
En o ja: in Markelo sloegen ze het hooi op in de fraaie boerderijen zelf, in de bergen werd graan en dergelijke opgeslagen: "haverbargen" en gewone "bargen" is hier de gangbare terminologie als het om palen en rieten daken gaat.
|
|
Station Markelo ligt in de buurtgemeenschap Stokkum aan de spoorlijn Hengelo – Zutphen tussen Station Lochem en Station Goor.
Het stationsgebouw is van het standaardtype SS 5e klasse en werd geopend op 1 november 1865. Het station werd gesloten op 15 mei 1953.
Deze lijn wordt geëxploiteerd door Syntus. Er is een halfuurdienst. Vanuit Goor gezien (richting Zutphen) is dit het eerste punt waar treinen elkaar kunnen tegenkomen (dubbelsporig deel). Dit gebeurt echter bijna niet. Tussen Goor en Lochem bevinden zich geen andere mogelijkheden voor de treinen om elkaar te kunnen passeren.
Station Markelo werd in 1865 aanvankelijk geopend
onder de naam Diepenheim ,
en behoort qua ontwerp tot de grote groep stations
Waterstaat klasse 5. Het ligt zo'n 4 kilometer van het
centrum van zowel Markelo als Diepenheim,
en verdween op 16 mei 1953 uit de dienstregeling.
Begin jaren zeventig is het station nog een paar maal
gebruikt als decor voor TV-opnamen, maar
tegenwoordig biedt de buitenkant een ietwat verlopen
aanblik. Bij het station ligt nog steeds een volledig
functioneel inhaalspoor.
|
|
Dit boekwerk is op 11 november 2005
gepresenteerd aan de drie in onze gemeente
woonachtige Tweede kamerleden:
Mevr. A. Schreyer-Pierik, Mevr. M.G.E. Koomen
en de heer G.J. Oplaat.
Het beschrift de geschiedenis van alle
boerderijen in de buurtschappen Dijkerhoek,
Achterhoek, Borkeld, Groenland / Langstraat /,
Brummelaar en het Markelosebroek.
Naast deze beschrijvingen per pand, die handelen
over de geschiedenis van de boerderij zelf en van de
families die er hebben gewoond, zijn honderden
krantenknipsels vanaf 1880 en vele foto's opgenomen
Hier tussendoor zijn beschrijvingen
opgenomen van vele geschiedkundig
interessante onderwerpen.
Zoals de geschiedenis van de
marke Markelo, de strijd tegen het water,
gouden aren, de huiswever,
de klompenmaker, de stro- en rietdekker,
de mutsenmaakster, klededrachten,
huisslachtingen, het ondergronds verzet,
neergestorte V-1, de bevrijding,
noaberplichten 150 jaar geleden,
geneugens van smos waleer,
jacht en stropers, ontwikkeling veeverbetering,
ons dagelijks brood,
kleine boeren in de crisistijd, aanleg van de A-1,
het ganzenparadijs, ontwikkeling waterputten enz.
De uitgave van dit boek werd mogelijk gemaakt
door onze sponsoren:
Rabo-projectenfonds Holten-Markelo,
SNS-fonds Lochem, Cultuurfonds
Cogas Energie Almelo,
Gemeente Hof van Twente en
het Hessenheemfonds te Markelo.
|
|
Ds.H.G.Budde, beroepen in 1846,overleden 1883. Hij wist een einde te maken aan het vele bier-jeneverdrinken bij begravenissen. En een voorname plaats inneemt in het Markelose verenigingsleven
|
|
Dingspelerberg
De Dingspelerberg is één van de vijf heuvels rondom Markelo en is genoemd naar de Saksische dingplaats (plaats waar recht werd gesproken) die er zo'n 800 jaar ... De dingplaats maakt ook deel uit van het gemeentewapen van de vroegere gemeente Markelo. ... Beschrijving en foto van het gemeentewapen van de vroegere gemeente Markelo met de drie lindebomen en het wapenschild.
|
|
Brasserie
De Brasserie van Grand Café 't Wapen van Markelo is de ideale plaats voor een lunch, een kopje koffie, belegde broodjes en alle andere zaken die U van een goede brasserie mag verwachten.
U kunt in onze gezellige brasserie plaats nemen of op verzoek kunnen wij uw broodjes bij U thuis of op locatie komen brengen.
Mocht U meer willen weten over de mogelijkheden hiervan dan verzoeken wij U vriendelijk even contact met ons op te nemen.
|
|
|
|
| dorpsgeschiedenis markelo | |
|
"Oonze volk"
Vijf jaar lang zijn medewerkers van de Stichting
Heemkunde Markelo
bezig geweest om van 150 000 personen
de gegevns uit de Kerkelijke- en
Gemeentelijke archieven in computerbestanden
in te brengen.
Het resultaat is een CDROM
met alle Doop-, Trouw- en Begraafgegevens
vanaf plm. 1670 en alle Geboorte-, Trouw- en
Overlijdensactes vanaf 1811 tot 1930.
Al die ingebrachte gegevens zijn,
met behulp van het ingebouwde
computerprogramma PROGEN,
eenvoudig te selecteren en te raadplegen.
Men kan in het bezit komen van deze CDROM
door 18 euro over te maken op
bankrekening 3407 58805 t.n.v.
Stichting Heemkunde Markelo.
Gaarne als omschrijving het adres vermelden
waar de CDROM naar toegezonden moet worden.
Markelo : dorpsgeschiedenis
Een beschrijving van de geschiedenis
van de dorpskern.
Er wordt per pand een beschrijving gegeven
van gebouw en bewoners.
Daarnaast worden diverse andere onderwerpen
behandeld zoals o.a.: de tichelwerken,
de kerk, veldwachters, toerisme, zuivelfabriek,
weeffabriek, leenstelsel, onderwijs,
ondergronds verzet,
predikanten en de geschiedenis
van de landbouw.
|
|
|
|
MARKANTE DORPSDOKTER
Elke dorp of elke stad heeft zijn eigen bijzondere inwoners. Markelo is daarop geen uitzondering. Zonder anderen tekort te doen mag dokter J.S.B.Wanrooy sr. tot de meest markante mensen van het dorp worden gerekend. Nadat hij in 1903 nam hij de praktijk over van Carel Hendrik Baron van Uthenhove, werd hij niet alleen een alom gerespekteerd huisarts, maar groeide hij uit tot een dorpeling, die een belangrijke rol speelde in het maatschappelijk en culturele leven in Markelo.
In 1939 werd zijn praktijk overgenomen door zijn zoon B.Wanrooy.
|
|
Ook in de omstreken van Markelo kwamen witte wieven voor, die een rol speelden; van de van haar kasteel Heeckeren verdreven jonkvrouwe Machteld, die in een lemen hut woonde op de Friezenberg en de dankbaarheid van het landvolk wist te verwerven door het verstrekken van geneeskrachtige kruiden en van de heksen, die ook hier hun duistere praktijken uitoefenden.
|
|
|
|
MEER UITLEG:
“Ten eerste geloofden mensen in het verleden dat er veel meer was tussen hemel en aarde. Ze geloofden niet alleen in God, maar ook in engelen, duivels, zielen en bovennatuurlijke wezens. Tot bovennatuurlijke wezens behoren spoken… en de Witte Wieven (=witte vrouwen)! In Nederland geloofde men vooral in het oosten van het land in Witte Wieven, omdat ze in verband werden gebracht met de mistflarden die daar ’s avonds en ’s nachts opdwarrelden uit het drassige land. De mist buiten het veilige dorp werd dus aangezien voor bovennatuurlijke wezens.”
Witte vrouwen (Witte wieven) vinden hun oorspong al in de Germaanse tijd. Omdat de witte vrouwen de gaven van waarzegging en toekomstvoorspelling bezaten, genoten deze groot respect bij deze stammen. Ze werden ook wel heksen genoemd. Het "witte" heeft eigenlijk geen betrekking op de kleur, maar op wijs (van weten). Uit hun midden werden priesteressen gekozen. Na het overlijden van de vrouwen bleef men deze eren bij de grafheuvels. Daar meende men ook de witte juffers als uit de doden opgestane spoken bij hun graf rondwaren (mistflarden).
|
|
Zolang je de witte wieven niet lastig valt, zullen deze je geen haar krenken. Maar een boertje uit Beek, die 's avonds op weg naar huis door de bossen van Montferland liep, vroeg met zijn dronken kop aan een witte vrouw of deze met hem wilde dansen. En dat heeft het boertje geweten. De hele nacht bleef ze met hem dansen. Vele malen wilde het boertje er een eind aan maken, maar dat lukte maar niet. Hij werd gedwongen door te gaan, zelfs toen hij het niet meer aankon. Het zweet gutste van zijn hoofd als op een hete zomerdag toen hij rogge aan het maaien was. Bidden en smeken om op de houden hielp niet. En toen de dag aanbrak viel het boertje dood voor de voeten van het witte wijf neer.
|
|
|
|
DE HOOP
De korenmolen De Hoop kan zich de luxe van een ‘alias’ permitteren, want hij is zeker zo bekend onder de naam De Mölle van Buursink. De ontstaansgeschiedenis van deze achtkante stellingmolen gaat terug tot 1836. Oorspronkelijk was de molen ingericht als een korenpelmolen, maar later kreeg het de functie van korenmolen. De stelling zit op een hoogte van zes meter. In het prachtige molenwinkeltje wordt een grote verscheidenheid aan meel, graan- en natuurproducten aangeboden.
|
|
| Markelo (Nedersaksisch/Twents: Maarkel) is een dorp in Twente, Overijssel en behoort tot de Gemeente Hof van Twente. Tot 1 januari 2001 vormde het een zelfstandige gemeente.
De naam Markelo betekent bos ("lo") dat een afscheiding of grens ("marc") aangeeft (Groenedijk, 2000). Ten westen van het dorp ligt de Markelose Berg of Markelerber | |
2
